کاش هیچ وقت خوابم نمی برد

کاش هیچ وقت پلک هایم سنگین نمی شد

تا حضور ترت را ، که همیشه در ذهن اطلسی ها جاری بود

                                                                  از یاد نبرم

تا صدای باد از پستوی خانه

بوی تو را

در هنگامه ی فصل بودن

از میان دست هایم نرباید.

 

و چه همهمه ی غریبی است

بی نگاه رفتن

و حجم خانه چه تنهاست

بی چشمان تو

و در دلم،گویی،خطی است

بی انتها و دلگیر

که درین تموج بی رنگ

خستگی سارها را

                       به یاد سروها می آورد.

گویی همین دیروز باران بود

    که چقدر دور رفتی...